27 December 2013

Mark, stop maar dat wordt niets zo

"Mark, stop maar dat wordt niets zo." Zo stopte een psycholoog in 2006 een geïmproviseerde presentatie van mij. Ik bleef ongelukkig hangen in het allereerste woord. De psycholoog kapte de hele presentatie meteen af. Wat was de rol van hem? Op dat moment volgde ik wekelijks een post-HBO opleiding kwaliteitsmanagement. Onze docent had een bevriende psycholoog gevraagd om de cursisten te helpen met feedback op hun presentatie. Dit waren onze eerste oefeningen met hem. Met mij was hij dus snel klaar. Ik hoef je niet uit te leggen dat dit bij mij meteen averechts werkte. Ik reageerde erg geprikkeld. Het spookte door mijn hoofd: waarom kon hij niet wachten. Van mijn presentatie kwam niets meer terecht. Sterker nog. Ik weigerde verder te gaan. Die avond heb ik nog geprobeerd om de presentaties van anderen goed te volgen. Dat lukte wonderwel. Het kwam er niet meer van om er dezelfde avond met de psycholoog over te praten.

In de trein terug naar huis werd ik eigenlijk alleen maar bozer. Hoe kan het nu toch dat een psycholoog een stotteraar meteen na het eerste woord de mond snoert? Je moet weten dat ik de jaren ervoor met succes een stottertherapie had gevolgd waarbij veel psychotherapie werd toegepast. Ik moest de dagen daarna natuurlijk contact opzoeken met de docent en de psycholoog. Mijn docent gaf me duidelijk aan dat het niet zo gelukkig gelopen was, maar dat mijn eigen reactie ook wat té is geweest. Daardoor waren er op de avond geen openingen meer mogelijk. We spraken af dat ik contact op zou nemen met de psycholoog. Dat gebeurde per mail.

Ook de psycholoog bleek erg boos te zijn over mijn reactie richting hem. Na een paar mails nam die boosheid af. Gelukkig, want we moesten de eindtoets nog doen en hij zou de presentatietechniek

23 December 2013

Hallo met Tom Egbers ...

"Hallo met Tom Egbers. Het is moeilijk om een nieuwsteam  naar Nijmegen te sturen. In Utrecht is ook een bezetting. Oh, overmorgen gaan jullie naar het Keizer Karelplein. Ja, dat zou interessant kunnen zijn, maar ik kan niets beloven. We hebben maar een paar teams. Bij een overaanbod moeten we kiezen. Goede avond."

Dit is een kort verslag van een telefoongesprek dat ik begin jaren '80 van de vorige eeuw voerde met Tom Egbers. Hij was toen hoofd binnenlandsnieuws van het NOS Journaal. Ik weet niet hoe lang hij dat is geweest. Hij is in ieder geval pas sinds 1984 in dienst bij de NOS. Het is een van zijn eerste opdrachten.

Ik belde met hem vanuit de persgroep bij de bezetting van het Erasmusgebouw in Nijmegen. Een paar dagen eerder hadden we dit gebouw bezet. In de eerste vergadering werden de taken verdeeld. Ik meldde me aan voor de persgroep. Het gebeurde automatisch. Iedereen wist van mijn stotters. Die waren toen best heftig.
We waren niet tevreden over de aandacht die de NOS aan ons gaf. De nieuwsteams kwamen niet verder dan Amsterdam en Utrecht, om daar de studentenacties te verslaan. Ik bood aan om hierover te gaan bellen met de binnenlandredactie. In die tijd moest dat via vaste telefoonlijnen. Ik zat ergens op de 5de verdieping achter een bureau van een docent. In mijn eentje. Het was avond. Ik had geen direct nummer bij de NOS. Na een paar doorverbindingen kwam ik dus bij Tom Egbers uit. Het kostte tijd en energie, maar elke stap verder gaf weer meer energie. Het eindgesprek ook. Ondanks de wat tegenvallende inhoud. Alle NOS medewerkers communiceerden goed met mij als stotteraar aan de telefoon. Daarover niets dan goeds. Wat wel tegenviel? De lichte afgunst en verbazing dat juist ik dit contact had gemaakt.

Resultaat? Een paar dagen later werden we genoemd in het 8-uur journaal. Niet met beelden van de acties, maar wel met recent opgenomen ondersteunend archiefmateriaal.

En het gekke. Ik voel bij mezelf telefoonangst, maar als het moet dan bel ik echt. Mijn ervaring is dat je meestal gewoon verder komt en misschien soms wel verder dan niet stotteraars. De meeste mensen vinden het bellen van stotteraars knap en helpen juist graag verder.

22 December 2013

Mijn stem in het Kunstwarenhuis Kerkrade


 
 
Afgelopen jaar werkte ik aan een bijzonder project. Als stotteraar sprak ik een groot deel van de bezoekers van het tijdelijke Kunstwarenhuis Kerkrade aan. Dat ging hartstikke goed. Niet zonder stotters, maar het voelde prima. Aan het eind maakte ik dit gekke filmpje. Tekst spontaan, af en toe een zoekwoord en een stotter.

19 December 2013

Een stotteraar als volksvertegenwoordiger?

 
Mijn antwoord is natuurlijk snel klaar. Ook in gemeenteraden, studentenraden, commissies en alle andere vertegenwoordigende organen moeten hoorbaar stotteraars aanwezig zijn. In al deze organen hopen we toch een afspiegeling van de maatschappij te zien en te horen?
Op dit moment is de vraag voor veel stotteraars en partijgenoten actueel, of actueel geweest in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Zelf heb ik ook met de gedachte gespeeld om me weer kandidaat te stellen. Niet dat ik in mijn woonomgeving veel kans maak. Ik zou namelijk voor een landelijke partij willen gaan en de lokale partijen hebben hier de overhand. Maar bij een kandidaatstelling moet je denken aan de mogelijkheid dat het toch lukt. Zou ik het zelf met mijn stem dan kunnen. Lees het goed, ik schrijf niet durven. Ja, natuurlijk zou ik het kunnen. Maar toch doe ik het niet. Ik ben gewoon te oud. Voor mij liever een andere jonge kandidaat. In Heerlen ken ik nu een jongen die zich zeer gedreven kandidaat stelt. Dit klinkt vreemd, maar het maakt me niet uit voor welke partij. Ik ga hem indirect helpen. Ik wil heel graag dat het hem lukt.

Ondanks dat velen het zullen ontkennen, worden stotteraars behoorlijk gediscrimineerd in de wereld van volksvertegenwoordigers. Op andere plekken ook. Momenteel schijnt er sprake van te zijn dat een van de deelnemers van Sprakeloos een rol krijgt in Goede Tijden Slechte Tijden. Dat is hartstikke mooi en goed. Had al veel eerder gemoeten. Een van de eerste artikelen daarover stond online op Spitsnieuws. Een stel zogenaamde sociale media vandalen moesten daar zo nodig "leuke" opmerkingen bij maken. Lees ze hier maar eens. Ik heb bij wijze van proef er een gemeld als "misbruik". Die opmerking staat er nog steeds. Natuurlijk moet ik me niet zo veel laten afleiden door deze schreeuwers. Maar het typeert onze samenleving dat dit soort opmerkingen zo maar kunnen en dan nog blijven staan ook.

Een eigen ervaring uit de wereld van de volksvertegenwoordiging. In dit geval de studentenvertegenwoordiging.

16 December 2013

Zie en hoor mij stotteren, bloggen en vloggen!


 
 
In 2003 startte ik met deze blog. Ik heb het 10 jaar laten rusten. Gewoon weinig tijd gehad. Inmiddels ben ik 50. Getrouwd en 2 fijne dochters van 10 en 13 jaar. Ik stotter nu 45 jaar. Soms meer, dan minder. Ook tussendoor 2 jaar niet. Echt waar. Bij de belangrijke beslissingen in het leven, bijvoorbeeld welke school, welk soort werk en ook bij kinderwens en opvoeding, zat ik wel in een stotterfase. Op deze blog zal ik daar, terugkijkend, over schrijven. Om mijn eigen verhaal compleet te maken en in de hoop dat anderen er wat aan hebben, inspireert. Een stotteraar moet het op een blog natuurlijk niet alleen zoeken in de beschermende woorden op papier of in dit geval nog het beeldscherm. Daarom zal ik me enkele laten horen en zien, via een kleine video. 

Als stotteraar sprakeloos van TV programma Sprakeloos

Een paar weken geleden keek ik met mijn vrouw en oudste dochter samen naar een aflevering van het TV programma Sprakeloos. Dit is de korte uitleg die de KRO erbij geeft: "In het programma Sprakeloos krijgen stotterende kandidaten tijdens een cursus technieken aangeleerd waardoor ze hun stotteren onder controle kunnen krijgen. Daarbij worden de kandidaten gesteund door Arie Boomsma, die de kandidaten volgt waarbij een drastische verandering te wachten staat."

Nu wil ik eerst even een taboe onder stotteraars bespreekbaar maken. Ook stotteraars weten soms niet goed hoe ze met stotters van anderen om moeten gaan. Eerst dacht ik altijd dat het met de confrontatie te maken heeft. Zo van, je kijkt in je eigen spiegel en schrikt. Nu weet ik dat dat niet zo is. Het heeft meer met de verschillende vormen te maken en de heftigheid van het stotteren. Ook ik voel me soms ongemakkelijk bij het luisteren naar andere stotteraars. Misschien wordt dat gevoel wel verergerd door een soort schuldgevoel. Stotteraars onder elkaar mogen zich niet ongemakkelijk voelen of zo?

Het vraagt dus extra energie van stotteraars om naar Sprakeloos te kijken. Ik ben erg benieuwd hoeveel kijkers zelf stotteraar zijn. Misschien doet de KRO daar nog eens een onderzoek naar. Wij keken naar de uitzending over Arjan. Hij is bijna net zo oud als ik. We stotteren ongeveer even lang. In de aankondiging hoorden we dat Arjan door zijn stotteren ontslagen is. Daarom besloten we de uitzending te bekijken. Het ging mij iets te veel over het niet aan durven spreken van vrouwen en te weinig over de achtergronden van het ontslag. Uiteindelijk doorloopt hij deze TV-cursus redelijk goed. Hij heeft zijn stotteren beter onder controle gekregen. Petje af voor deelnemer en programma. Ik vond wel dat Arie Boomsma in deze aflevering te veel het "van stotteren moet je af willen komen en dat kan ook" uitstraalde.

De aflevering met Aline is mijn favoriet. Daar vertel ik hier weinig over. Die moet je gewoon zelf zien. Ongeveer halverwege doet Arie een bijzondere sprakeloze uitspraak. Hij vertelt dat de ouders van Aline het stotteren van haar in de kinderjaren redelijk ontspannen hebben opgepakt. Ze hebben er geen zware druk op gelegd. Maar een enkele cursus, therapie. Ook met het stotteren zou haar tijd wel komen. En toen zei Arie iets in de geest van "kunnen ouders die zelf niet stotteren voor hun kinderen bepalen hoe erg dat is en of daar wat aan gedaan moet worden". Het is natuurlijk een reële vraag, maar het raakt de ouder-kind band wel erg diep. Storend was dat hij er eigenlijk geen advies bij gaf. Iets van 'ga daarover praten met stotteraars die je al kent, of met therapeuten'. Zo laat hij een heleboel ouders die kijken in vertwijfeling achter.

Maar ja, het is natuurlijk ook een complex thema; stotteren. Programma's als Sprakeloos helpen bij het bespreekbaar maken en bij de emancipatie van stotteraars. Daarom heb ik hiernaast een widget ingeplakt waarmee je de uitzendingen terug kunt zien.

15 December 2013

Cursus: leren omgaan met stotteraars?

 
Binnenkort ga ik deze blog toch maar weer eens opstarten. Als opwarmertje. Een cursus leren omgaan met bijzondere mensen, stotteraars. Moet niet gekker worden. Kijk maar eens op de link. Staan wel goede tips tussen natuurlijk.  Cursuslink