18 November 2014

Stotteren: een verhaal over ouderliefde, schrik, patiënt voelen en mogelijkheden, mijn #djv podium verhaal





Het is even stil geweest met blogs. Dat had een reden. In september stond ik op het podium van Deel je verhaal een van mijn verhalen over stotteren te vertellen. Dat is voor een stotteraar best apart. Van elk Deel je verhaal op het podium worden filmpjes gemaakt. Op die avond is niet alles opgenomen. Er wordt nog aan gewerkt, zodat er per verhaal toch een mooie impressie op video komt. Die van mij houden jullie dus nog even te goed. Hieronder de tekst van mijn Deel je verhaal. Nog even: ik vond het leuk om te doen, de zaal was geboeid er werd gelachen. Voor herhaling vatbaar. Ook op andere podia. Interesse, neem contact op.


Mijn Deel je verhaal op het podium:


"Een verhaal over ouderliefde, schrik, patiënt voelen en mogelijkheden. Over gevoelens en mijn manier van omgaan met mijn stotters. Geen theorie. Wel vanuit ervaring dat stotteren vaak niet overgaat, ondanks beloften, en dat kracht de beste aanpak is.

Ooit viel ik met stoeltje en al op de grond, vanaf de bagagedrager van de fiets van mijn moeder. Het was net voor de kleuterschool. Gevolg: schedelbasisfractuur en ziekenhuisopname. De eerste keer weg van thuis zonder ouders. Bij een van de bezoeken werd aan mijn moeder gevraagd of ik altijd al stotterde. Nee dus. Vanaf toen wel. Tot aan haar sterfbed heeft mijn moeder gedacht dat het haar schuld was. Ze zei daar Sorry.

Ik heb dat nooit zo gevoeld, als kind niet en nu niet. Het hoeft ook niet, want het heeft volgens alle deskundigen die daarna door mijn ouders zijn geraadpleegd niets te maken met die val. Ooit vond ik op zolder een brief waarin een professor  dat ook zo schreef. Hij adviseerde ook rust rond het feit dat ik stotterde, rust zou helpen. Geen spanning opbouwen. Dan zou het later minder kunnen worden. Die brief vond ik aan het einde van de middelbare school.

Die rust heb ik niet ervaren. Vooral door alle therapieën en alternatieve genezers. Ik werkte de een na de andere therapie af. Ik ben de tel kwijt. En even voor de diehard denkers dat stotteren erdoor kan verdwijnen: Ja, therapieën helpen, ze maken dingen makkelijker, maar het aantal "geneesgevallen" is niet zo groot als de therapiegoeroes beweren. Dat verkoopt niet zo goed. Eerlijkheid is beter.

Ouders zijn natuurlijk kwetsbaar. Je kind raakt toch beschadigd, hoe gaat dat later. Ze zeggen toch dat die therapie helpt?
Mijn ouders, en ik ook, raakten als het ware therapieverslaafd. Als kind ga je erin mee. Je ouders hebben het beste met je voor. Als kind denk je ook, na de therapie kan ik weer normaal praten. Je gaat ook naar de dokter om beter te worden, toch?

Halverwege de middelbare school had ik er zelf genoeg van. Ik stotterde nog steeds en voelde me thuis meer patiënt. Toen heb ik er nog een tijd tegenaan gehikt; hoe vertel ik dat ik geen therapie meer wil?

Op de terugweg van een therapiesessie vertelde ik het mijn moeder: mam, ik wil geen therapieën meer. Ik voel me meer patiënt dan kind.
Haar antwoord was even kort als onverwacht: Dat vind ik prima en ik denk pappa ook. Bij thuiskomst klopte dat laatste.

Toen volgde 20 jaar zonder therapie. Bevrijding. Ik bleef stotteren. Op 2 periodes stottervrij zijn na. Ja, stottervrij. 1x 2 jaar. Een spannende tijd: eind middelbare school. En 1 half jaar, tijdens mijn onderzoek, studie in Azië.

Ik heb er eigenlijk zelf mee leren leven. Geen trucjes van anderen aangeleerd. Wel eigen trucs bedacht. Tuurlijk. Dat doen we toch allemaal. We hebben allemaal ons eigen ideaalbeeld.

28 August 2014

Stotteren en uitgaan


Als puber vond ik het best spannend. De tijd waarin je verlangde naar het "mogen uitgaan". Het betekende een nieuwe vrijheid. Tot op dat moment had ik ergens nog niet zo bij stil gestaan. Noem het kinderlijke onbevangenheid. Tijdens disco's op school en bij de sportclub had ik het niet gemerkt. Waarschijnlijk praat je daar niet zo veel in de buurt van muziek. Dan zoek je een ander plekje op. Maar bij mijn eerste uitgaansavond, in een café en met mijn beste vrienden, stotterde ik veel vaker dan bijvoorbeeld op bezoek bij mijn vrienden thuis. Het viel hen ook op. Als vanzelf ontstond er toen een soort patroon. We mixten de uitgaansweekenden met film/muziekavonden thuis. Dat was natuurlijk niet alleen zo afgesproken omdat ik dan beter kon praten. Het was misschien vooral gezelliger en zeker goedkoper. Ik vond het prima zo.

Toen ik in Nijmegen op kamers ging wonen en zeker in de eerste studiejaren, begon het als het ware weer opnieuw. Nieuwe vriendenkring opbouwen. Dat ging vrij snel. Maar als student hoort uitgaan er natuurlijk bij. In de eerste jaren woonden we niet op zo'n manier dat je makkelijk thuis kon afspreken. Met het groeien van de kamers gebeurde dat wel. Ook gingen we steeds meer uit eten. Daar voelde ik me veel prettiger bij.

Al die tijd had ik geen verklaring voor het heftiger stotteren in omgevingen met meer onverwacht lawaai. De stroming die vindt dat je helemaal van stotteren af kunt komen en dat het vooral "tussen de oren" zit, zal talrijke verklaringen hebben en oplossingen voorstellen. Ik vond de verklaring in het universiteitsblad. Daarin stond een artikel over een onderzoek naar het oppikken van je eigen geluid direct uit de lucht (zoals anderen het horen) en het ontvangen van geluidstrillingen via botten/spieren in je hoofd. Dat moet in ideale omstandigheden tegelijk aankomen. Bepaalde stotters worden door het niet tegelijk ontvangen veroorzaakt. Is er veel en vooral onverwacht lawaai, dan loopt dit vaker spaak.

Ik weet niet hoe het onderzoek verder heeft uitgepakt. Mijn stotters zijn een timingprobleem. Dit geluid, lawaai, maakt de timing complexer, dus de kans op stotters groter. Nu heb ik een verklaring en mijn eigen ervaring, die deze theorie min of meer bewijst. Ik schrijf dit vooral om wat meer begrip te vragen voor stotteraar die bijvoorbeeld niet zo graag mee uitgaan naar café's. Misschien zijn er alternatieven. Vraag het gewoon. En stotteraars kunnen dit soort zaken gewoon vertellen. Zeker aan vrienden.

P.S. Weetjes

1. Het verhaal over geluid van buiten en trillingen via je hoofd is door iets anders nog interessant. Dat maakt ook dat anderen je stem anders horen. Alleen via de lucht. Iedereen die zijn of haar eigen stem terughoort op band, op een filmpje, zegt "klink ik zo?"
2. Timing en geluid, kan in holle (echo) ruimtes het effect hebben dat er meer stotters komen, terwijl het eigenlijk stil is. Zelf heb ik dat onlangs ervaren in een exporuimte waar ik supoostte en een klant iets vertelde.

13 August 2014

Bedrijfshulpverlening en stotteren


Bedrijfshulpverlening en stotteren gaat niet over hulpverlening aan stotteraars, maar over hulpverlening door stotteraars. Om precies te zijn over verplichting van bedrijven om bedrijfshulpverleners te hebben die kunnen zorgen voor EHBO, lichte brandbestrijding en evacuatie, de BHV-er dus.

Tien jaar geleden vroeg mijn bedrijf wie BHV-er wilde worden. Samen met een zestal collega's meldde ik me aan. Een paar weken daarna gingen we op cursus. Pas bij de cursus stelde ik mezelf de vraag "hoe mijn stem het zou houden onder druk en of het de communicatie met andere BHV-ers en professionals niet zou beïnvloeden." We bespraken het ook in de groep en met de docent. De conclusies. Veel bedrijven zijn blij met iedereen die deze verantwoordelijke taak op zich wil nemen. Zolang de stotteraar open en actief communiceert zonder dicht te slaan of te blijven hangen, is het niet bezwaarlijk. Het blijft een persoonlijke afweging, maar ik was overtuigd. Ik kon zonder bezwaar verder. Ik heb de cursus met goed gevolg afgelegd.

Toch was er tijdens de cursus nog wel een moeilijk moment. Bij de portofoonoefening moest ik naar buiten om een melding van een collega te ontvangen en die te herhalen. Je moet dan herhalen, samenvatten wat de collega meldt en dat kort opschrijven. Natuurlijk ook af en toe doorvragen. Buiten stond ik peentjes te zweten, maar natuurlijk weer voor niets. Het ging hartstikke goed.

Later bij een herhalingscursus bleken traumatische gevoelens meer invloed te hebben op mijn zijn van BHV-er. Ik haakte af na het overlijden van mijn moeder. Zij was niet de eerste gestorvene die ik had gezien, maar toch kreeg ik na haar sterven aarzelingen bij de reanimatieoefeningen. We hebben dat in de groep en met de docent besproken, maar het bleef.

12 July 2014

Reflexologie, therapie en praten over


Afgelopen week was best bijzonder. 
Halverwege praatte ik nog even na over een eerdere blog over "Het doet pijn...". Op verzoek van de aanwezigen bij het incident. Dit napraten was best moeilijk, maar ook heel goed.
De dag daarna behandelde iemand mijn voeten. Ik heb momenteel weer wratten. Eerder spraken we daar over mijn stotterloze 2 jaar aan het einde van mijn middelbare school. Ze vroeg me nu ineens, uit nieuwsgierigheid, of ik toen wratten had. Ze verwachtte zelf van niet. Mijn antwoord was terleurstellend: toen had ik ze ook. Daarna legde ze me wat zaken uit over voetreflexologie. In de dikke teen van mijn rechtervoet zag ze wat aandachtspunten bij communicatie, dat kan volgens haar ook met gevolgen stotteren te maken hebben. Ik gun iedereen zijn eigen uitleg, maar dit brengt me nu natuurlijk niet verder.
We spraken tussendoor nog over therapieën en mijn tijd waarin ik me meer patiënt dan mens voelde. Een neef van haar deed nu een therapie en had terugval. Dan kreeg hij bestraffend te horen dat dat komt omdat hij zijn oefeningen niet gedaan had. Dus weer een patiënt.
Ik las tussendoor dat iemand in België haar praktijk in gaat richten op het samen ontdekken van talenten bij stotteraars om die dan samen uit te bouwen en zo zelfvertrouwen te kweken. Heerlijk. Dat ga ik volgen en misschien zelf ook doen voor anderen in mijn regio.
En afsluitend belde vandaag een jongen omdat hij nog nooit met een stotteraar gesproken heeft. Ik legde hem uit dat dat niet echt de bedoeling was. Bij navraag vertelde hij dat er een stotteraar in zijn klas zit. Voor zijn gevoel had ie daar nog nooit mee gepraat. Ik heb natuurlijk aangemoedigd om dat vooral wel te  doen en afgesproken om vragen daarover per mail aan me te stellen.

24 June 2014

Praten als brugman, verslag van een dag


Ongemerkt kletsen en praten we op één dag heel wat bij elkaar. stotteraars en niet-stotteraars. Er zijn van die dagen dat ons steminstrument maar geen rust krijgt. Zo ook vandaag. 

Na de gebruikelijke familiecommunicatie in de vroege ochtend volgde een gesprek met een kastenbouwer. Thuis, samen met mijn vrouw. Intensief gesprek. Duurde 1,5 uur.
Onze oudste dochter was vandaag eerder vrij uit school. Rond de lunch de halve dag met haar geëvalueerd. 
Direct daarna een telefoongesprek, van een half uur.
Toen op weg naar de orthodontist. Praten in de auto en daar in de wachtkamer. Rust op moment dat mijn dochter behandeld wordt.

Na een korte tussenstop, met familiecommunicatie, op weg naar een afspraak. In auto telefoongesprek, handsfree natuurlijk.
De afspraak is samen met Kim bij relaties. Het gesprek duurt 1,5 uur. Best zware onderwerpen. Daarna op parkeerplaats nagepraat met Kim. 
Snel naar huis. Daar rond 19.00 uur nog een telefoongesprek. 

Ik zal nog wel wat praten voor ik ga slapen, maar dit schrijf ik rond 19.30 uur.

Vandaag werd opgeroepen je aan te melden als hoofdrolspeler tijdens wereldstotterdag op 22 oktober 2014. Ze zoeken mensen die zich niet laten stoppen door hun stotters. Ik stop nooit ;-)
En deze dag heb ik met mijn stem heel erg veel bereikt. Er waren stotters, maar ze worden niet gehoord ;-)

Kijk voor de oproep op www.stotteren.nl

10 June 2014

Spraakherkenning en stotteren



Deze keer geen uitgebreide post over een eigen ervaring, maar over een vraag die ik al een tijdje heb.

Steeds vaker moet je bij  telefooncentrales keuzes maken door je vraag gesproken te stellen aan een automaat. De ene keer lukt me dat beter dan de andere keer. Soms krijg ik te horen dat "er geen verwerkbare vraag" is ontvangen.
De industrie en onderzoekers zijn intensief bezig om spraakherkenning uit te breiden. Ik las dit artikel (http://www.nutech.nl/gadgets/3783453/spraakbesturing-wereld-verovert.html) over toekomstontwikkelingen spraakherkenning en vroeg me af of zo'n persoonlijke assistent ook de stotters herkent en daar de bedoelde woorden uit kan halen. Wanneer dit niet lukt, schieten spraakgehandicapten er niet veel mee op. Ik hoop in ieder geval dat niet alle medewerkers van telefooncentrales/callcentra dan vervangen worden door een luisterende en denkende automaat, computer. Die gaat vast ophangen wanneer de stotters niet verwerkt kunnen worden.

PS Ik ben echt benieuwd hoever de spraakherkenningswetenschap hiermee is. Denk er graag over mee.

03 June 2014

I stutter, ervaringen als trainer en scheidsrechter


(Onderaan de blog staat een video waarop in deze blog voorlees. Speel hem af en lees mee?)

Mensen die me beter kennen weten dat hockey voor mij dè sport is. Helaas, door knie- en ruggevoeligheid, niet meer als actief speler. Mijn oudste dochter, bijna 14, speelt wel actief en op een behoorlijk niveau. Ben ik dan alleen maar een hockeyfan? Een passieve hockeyer. Nee, volgens mij ben ik toch nog behoorlijk actief. De laatste 5 jaar heb ik in periodes een drietal teams getraind. De start en het einde van die tijd waren het leukst. Vorig seizoen was het allerleukst. Een aandachtig en leergierig meisjes D team. Het afgelopen jaar ben ik erg actief geweest als scheidsrechter.
Als trainer van en scheidsrechter bij de jeugd wordt je stem redelijk op de proef gesteld. Denk eens aan alle namen die je als trainer moet kennen. Ze zijn er niet simpeler op geworden. Maar Lara of Laloren, ze zijn allebei even moeijlijk. En zeggen is één, maar in verschillende volumes roepen maakt het moeilijker. 
Afhankelijk van mijn eigen energie, stotterde ik de ene keer minder dan de andere keer. Communicatie bleef mogelijk en grapjes over de stotters bleven uit. Op dat ene jonge meisje van 7 jaar, uit een E team, na. Zij

22 May 2014

Het doet pijn!


Het doet pijn! Vanavond gebeurde er iets waardoor ik ineens besefte dat mijn stotteren en de reacties daarop me pijn doen. Het bracht mijn gedachten terug naar een reactie van mijn zus op mijn eerdere posts. Ze had gehuild toen ze me op een filmpje hoorde vertellen over mijn leesbeurten op school. Dat ik de hele dag, soms langer, opzag tegen de leesles aan het einde van de dag. Hierdoor begreep ze hoe zwaar het voor mij moet zijn geweest om in die puberjaren te moeten leven met de gevolgen van stotteren. Ik vertelde haar nu dat het niet zo zwaar was en dat ik er mee had leren omgaan.
Vanavond besef ik dat ik geschrokken ben van haar reactie nu. Dat ik er daarom ook een tijdje niet over schrijf. Ik had haar reactie niet verwacht. Ik ben erover gaan schrijven om mijn ervaringen te delen en schrik er dan van wanneer het zo veel met iemand doet. Natuurlijk had ik het kunnen verwachten en me er beter op moeten voorbereiden. Wie open is over dit soort zaken moet ook kunnen ontvangen. Allemaal waar.
De reactie van mijn zus heeft mijn eigen pijn vorm gegeven. Ik stotter mild en heb er mee leren omgaan. Ik kan redelijk tot goed communiceren. En praten is mijn lust en mijn leven. Maar het doet echt pijn wanneer dat door het stotteren even niet zo lukt. Ik denk steeds dat mijn omgeving nu onderhand wel ervaren is. Veel mensen zeggen dat het ze als het ware niet meer opvalt. Dat voelt veilig. En dat is fijn en het helpt. Daar ben ik ook dankbaar voor. 
In deze omgeving doet een incident dan extra pijn. Door de schrik. Je verwacht het niet meer. Vandaag vulde in die veilige omgeving iemand me aan op mijn stotter. Dat is me in geen jaren meer gebeurd. Het is ook het eerste advies om dat bij stotteraars liever niet te doen. Kijk, ik begrijp ook wel dat het soms vervelend is  om naar stotters te moeten luisteren. Maar neem even de moeite. Het is in ieder geval vervelender voor een stotteraar zelf. En we doen zo ons best. Er zijn zat manieren om dan even de spanning als luisteraar weg te denken en niet zoals een ander vanavond het aanvullen te rechtvaardigen door de te hoge spanning die mijn stotter bij hem creëerde. "Het was nodig", die opmerking maakte me even machteloos en maakte het nog pijnlijker.

De pijn van dit soort gebeurtenissen maakt mij erg assertief. Het gebeurt automatisch. Ik ga fel in de aanval en dat vinden anderen dan weer niet fatsoenlijk. Jammer dan. Maar veel andere stotteraars kruipen door dit soort ervaringen nog verder in de schulp. Dat verdient niemand. En voor de medemensen die denken dat we er maar vanaf moeten zien te komen een praktisch bericht. Velen van ons zijn daar actief mee bezig of bezig geweest. Voor een deel van ons helpt dat, maar een ander deel zal er nooit vanaf komen. Zij moeten gehoord worden, kunnen blijven praten. In hun schulp worden stotteraars te eenzaam, gaan ze minder praten en wordt een neerwaartse spiraal versterkt.



03 February 2014

Ik doe de presentatie wel!

Iedereen, stotteraar en niet-stotteraar, kent dit moment. Je bent door je baas naar een cursus gestuurd. Of je ging uit jezelf. Een nieuwe manier van werken leren. Samen iets oplossen in een werkgroep. Vast onderdeel: groepswerk en aan het eind de presentatie aan de groep.
Altijd een ongemakkelijk moment, want eigenlijk wil niemand die presentatie doen. Lekker naar de neuzen van schoenen staren en denken "dat ga ik mooi niet doen".
Ik word daar altijd ongemakkelijk van. Zit je daar met zijn allen een beetje de tijd te verdoen. In mijn lijf gebeurt dan steeds weer hetzelfde. Als vanzelf zeg ik dan "nou dan doe ik het wel". Ik weet ook niet hoe het komt. Ergernis van de besluiteloosheid wint het van spreekangst. Mijn stotters zijn natuurlijk niet heftig, maar het zou normaler zijn wanneer ik dit ook ontloop.
Het voelt wel als een doorbraak, wanneer ik dit op me neem. Misschien vind ik dat een fijn gevoel. Of het past bij mijn persoonlijkheid.

24 January 2014

Een stotteraar is ook een klant en verdient respect


 
 
Als stotteraar maak je vaker mee dat mensen in de zakelijke dienstverlening, en zeker wanneer je ze moet bellen, niet weten hoe ze met de stotters om moeten gaan. Vaak wordt het ook respectloos. Bij mij is echt de telefoonlijn wel eens verbroken. En dat meteen aan het begin. Dus s.v.p. geen grapjes ;-)
Verder is de opkomst van de systemen die aan de hand van een door jou gesproken tekst bepalen hoe je telefonische vraag moet worden afgehandeld. Dat is voor normale sprekers natuurlijk veel makkelijker dan het aftoetsen van een keuzemenu. Maar als stotteraar baal jet toch erg wanneer er mechanisch wordt verteld "dat ze er geen soep van hebben kunnen koken." Ik hoop dat er snel programma's zijn die het wel kunnen of dat we na 1x keer toch gewoon een mens aan de lijn krijgen.
Luister maar eens naar mijn video.
Tot de volgende keer.
 
N.B. persoonlijk zou ik graag adviseren bij trainingen van telefonisten en balie/klantrelatie medewerkers. En we kunnen natuurlijk goed rollenspellen spelen.

22 January 2014

Mark laat mij nou uitpraten! vergadertip

Ja, dit omgekeerde verzoek krijg ik wel vaker van niet-stotteraars. Het is al minder dan vroeger, maar helemaal raak ik dat nooit kwijt. Ik beschrijf nu eerst de verklaring, dan de gevolgen en als laatste hoe ik er nu zelf mee omga.

Wanneer ik communiceer met anderen, ga ik erg mee in het verhaal. Ik zit er meteen in. Dan is het een kwestie van wachten totdat ik zelf iets wil vertellen. En dan komt het aan op "timing". Wanneer kun je wat zeggen, wat vragen? Je ziet of liever hoort ook vaker niet-stotteraars die hier onder elkaar moeite mee hebben. Wanneer je te snel reageert of midden in een verhaal, komt er snel een wat gespannen, discussie sfeertje. De meeste mensen willen dat natuurlijk niet. Ik ook niet, maar toch gebeurt het vaak ongewild. Mijn grootste stotteroorzaak is de timing, coördinatie van alles wat bij spreken komt kijken. Zo is mijn lijf onderhand een getrainde machine. Maar net voor een reactiemoment moet er zo veel gebeuren, dat het zien van de juiste reactiemomenten er wel eens bij inschiet. Met alle gevolgen van dien. De gesprekspartners zijn soms nog niet klaar met hun verhaal of ik zit te kort op hun laatste woorden.

Mensen die me wat beter kennen, voelen dit nu wel aan zonder dat extra uitleg nodig is. Gaat het ergens een keer te ver, dan leg ik het wel eens uit. Inmiddels 15 jaar geleden heeft het wel te vaak tot wrijving geleid in mijn toenmalige werk. Beide directeuren konden daar niet zo goed tegen. Ik geef ze geen ongelijk hoor. Het lijkt me ook erg irritant. De directeur waar ik het meest mee te maken heb gehad, begreep het uiteindelijk. Met hem heb ik veel en interessant samengewerkt. We konden het goed met elkaar vinden. Mensen om ons heen zaten nog wel met de aanvaringen uit het begin. Hij zei toen vaak waar anderen bij waren "Mark laat mij nou uitpraten". Veel mensen in het bedrijf hielden

21 January 2014

NSA video ontmoet stotteraars

 
Ik schreef in mijn vorige post dat het belangrijk is om te zien en te horen dat er meer stotteraars zijn. In je jeugdjaren besef je dat niet. Dan voel je je vaak echt alleen en anders. Toen ik op kamers ging wonen ging er letterlijk en figuurlijk een wereld op.
Tegenwoordig kun je via internet veel collega stotteraars zien. In Nederland valt het aantal online video's nog tegen. Daarom hier als voorbeeld een video van de National Stuttering Association uit Amerika.
Tip voor niet-stotteraars. Wil je oefenen in het aankijken van stotteraars en het onderdrukken van de hulpimpuls, kijk de video dan helemaal af. En dat mag je natuurlijk best herhalen. Het helpt in de communicatie.

19 January 2014

Niet meer schamen, gewoon stotteren en ervaringen delen




Vandaag mix ik deze inspirerende video met eigen ervaring. 
 
Zainab El Youssfi , een inspirerende 22 jarige psychologie studente uit Leiden heeft besloten om zich niet meer te schamen, maar gewoon lekker te stotteren. Ze zet zich ook in voor Demosthenes.
 
In mijn eigen tijd op de lagere en middelbare school had ik het gevoel dat ik als enige stotterde in mijn leefomgeving. De collega's die je ontmoet bij allerlei therapieën blijven namelijk buiten je beschermde leefomgeving. Je blijft je dus alleen voelen. Ik werd van therapie naar therapie gestuurd. Al deze therapieën hielpen niet. Op een dag vertelde ik mijn ouders dat ik daar mee wilde stoppen. Ik voelde me meer patiënt, zieke, dan kind, mens. Gelukkig mocht ik van mijn ouders stoppen. Dat is voor mij één van de belangrijkste momenten geweest. Een moment waar Zainab ook over spreekt. Je niet meer schamen, er zijn. Gewoon trots zijn. Andere dingen toelaten. Je bent niet alleen maar stotteraar.
Een ander belangrijk moment kwam toen ik op kamers woonde. Toen bleek dat ik echt niet de enige stotteraar was. Doordat je leefomgeving dan minder beschermd is en je wel moet, zie je meer. Je treft collega's en praat erover met elkaar als mens en niet als patiënt. Dat helpt evenveel als een dure therapie. Zo terugkijkend, heb ik dat praten met collega's gemist in mijn middelbare schooltijd.
 
Ik ken nu de Stottercafé's. Ik heb nog geen informatie gevonden over ontmoetingsmogelijkheden van stotteraars onder elkaar in de puberteit, middelbare schooltijd. Mogelijkheden buiten een therapie om? Wanneer je dit leest en die mogelijkheden wel kent, reageer dan gerust.

16 January 2014

Kinderwens en erfelijkheid, een innerlijke strijd!

 
Veel niet-stotteraars staan er waarschijnlijk niet zo bij stil. De innerlijke strijd die stotteraars voeren bij een kinderwens, door het stotteren. Niet bij allemaal, maar bij velen gebeurt dit wel. Zoiets deel je natuurlijk met je partner. Toch zullen er ook zijn die dat niet doen en de strijd vooral zelf voeren.

Eerst even mijn eigen ervaring. Bij mij is de kinderwens pas laat gekomen. Dat had niets te maken met mijn stotteren. Meer met de ontwikkeling in mijn werk en privé leven. Onze kinderwens kwam  14 jaar geleden. Vanaf dat moment werd mij vaak gevraagd, "ben je niet bang dat je kinderen het ook krijgen?" Daar was en ben ik dus niet bang voor. Mijn vrouw ook niet. Wij hadden zoiets van "ach dan hebben we ervaring en ik ben er ver mee gekomen".
Dat neemt allemaal niet weg, dat het toch wel een onderwerp is waar je over nadenkt. Bij ons niet in de sfeer van wel of geen kinderen, maar meer van hoe zal het allemaal praktisch gaan wanneer ze er zijn. Voorlezen? We kennen gezinnen waar ouders en kinderen stotteren. Dus het kan. Bij mij hebben dit soort gedachten me wel eens afgeleid van andere wezenlijke zaken rond kinderwens en zwangerschap. Gelukkig niet teveel. Ik heb volledige mee genoten van alle ups and downs. Dat is veel belangrijker.

De oplettende lezer heeft het misschien al door. We zijn erg dankbaar, want hier lopen inmiddels 2 dochters rond, van 13 en 10. En we zijn beretrots op ze. Ze stotteren niet. Schrijf ik hier nu pas over omdat mijn dochters niet stotteren? Nee. Mocht er nog iets gebeuren op dit terrein, dan zien we wel. Ik schrijf erover omdat mij 14 jaar geleden tijdens een cursus "Samen bevallen" die vraag werd gesteld "of ik er niet bang voor was dat stotteren erfelijk is." Toen antwoordde ik volmondig nee. Ik was er niet bang voor en de wetenschap had er toen nog geen aanwijzingen voor gevonden.

Sinds een paar jaar zijn die er dus wel. Dat heeft het nieuws ook gehaald. Voor mij zou die informatie weinig hebben uitgemaakt. Maar anderen kunnen erdoor gaan aarzelen. Iedereen moet dat zelf

14 January 2014

Niets voorlezen bij een begrafenis?

Ongeveer zes jaar geleden stierf mijn moeder. Als familie wil je dan de mooist mogelijke begrafenis organiseren. En natuurlijk graag zo persoonlijk mogelijk. Dat is ook allemaal gelukt. Toch gebeurde er nog wat vervelends rondom mijn stotteren. Ik vraag me nog altijd af waarom? Van een geestelijk begeleider verwacht je toch echt wel iets anders.

De geestelijke begeleider is in dit geval de deken. Vanuit zijn kerk wil mijn moeder begraven worden. In de voorbereiding spreek ik samen met mijn vader de wensen door met de deken. Natuurlijk stotter ik bij dit gesprek een paar keer. Dat doe ik nu eenmaal, stress of geen stress. Na een paar meer zakelijke afspraken, vertel ik dat ik wat wil voorlezen in de kerk tijdens de mis. Een bijzonder gedicht. Mijn moeder heeft dit gedicht samen met mijn zus uitgezocht. De deken verslikt zich bijna in de koffie. Hij vertelt daarna uitgebreid over de extra stress bij een begrafenis. Voor al die mensen. Hij zegt een hele tijd niet letterlijk dat hij het voor een stotteraar geen goed idee vindt. Hij draait eromheen. Aan het eind vraagt hij of mijn zussen niet iets willen voorlezen. Dan grijpt mijn vader in. "Dat is besproken en zij willen dat niet. Wij vinden dat mijn zoon dit moet doen. Dat kan hij ook heel goed." Zo, die zit. Daarna vraagt de deken wel om de tekst op tijd te krijgen. Hij zal zich dan voorbereiden. Voor het geval hij moet "helpen". Tussendoor zegt hij nog, dat hij ons wel gewaarschuwd heeft.

Ik word er nu nog best een beetje boos over. Wat bezielt zo'n man. Waarschuwen? Waarvoor dan?Denkt hij hiermee te helpen?

Tijdens het voorbereidende gesprek met de deken groeit bij mij mijn vertrouwen in mijn stem. Het gaat me gewoon lukken. Stiekem denk ik ook dat het komt zoals het komt. Het hoort er allemaal bij. En het hoort dan bij ons. De deken moet het dan maar uitzitten. Hij heeft weinig andere keuze. Even weggaan?

Op het moment zelf gaat het zoals verwacht goed. Er is maar een woord dat ... . Het voelt goed. Ze heeft het vast gehoord.

Tijdens de koffietafel spreek ik veel mensen. Veel willen ook even praten over mijn stotteren. Ze kennen me al lang als stotteraar. Ze zijn allemaal lovend over het gedicht en de voordracht. Ze zien zichzelf dat niet zo snel doen. Veel te spannend en te emotioneel. Je moet het durven en kunnen. En dààr gaat het in dit soort momenten om.

13 January 2014

David Stevens verbeeldt de blokkade

 
 
Voor iedereen die zich wel eens afvraagt welke gevoelens er bij stotteraars door het hoofd gaan, wanneer er een blokkade ontstaat, een stotter plaatsvindt. David Stevens verbeeldt dit met beelden in een video. Voor een kunstproject. Als stotteraar. Bijzonder hoor. Het geeft de toehoorders een duidelijk beeld. 
Zelf denk ik dan wel eens "Je weet toch hoe je het nu kunt stoppen en waarom doe je het dan niet?" En dan lach ik, voor andere zichtbaar, als het ware smalend naar mezelf.

10 January 2014

Het hardloopwoordzondernopheteinde

Eigenlijk moet ik in de titeltekst streepjes zetten. Anders leest het wat moeilijk. Er staat dus het-hardloop-woord-zonder-n-op-het-einde. Door mijn stotteren spel ik zo vaak mijn achternaam. Een van de moeilijkste klanken voor mij is namelijk de R. En laat daar nu net mijn achternaam mee beginnen. Zeker aan de telefoon komt dat er vaak moeilijker uit. Wanneer het er wel goed uitkomt, horen ze aan de andere kant een N teveel. Gaat het om een inschrijving, dan verschijn ik dus als Rennen op de lijst. Dat is echt een andere achternaam.
Zo startte ik ooit met deze aparte spellingmanier. Het is min of meer een automatisme geworden. De meeste mensen begrijpen het meteen in combinatie met wat ze horen. Toch gebeurde er een keer iets heel vreemds. Ik belde om een aanvraag te doen. De ontvanger herhaalde na mijn bijzondere uitleg mijn naam. Het bleek geen grapje te zijn want toen ik het corrigeerde kreeg ik heel veel welgemeende excuses. Hij zei: "dus uw achternaam is Hethardloopwoordzondernopheteinde".

Het is ook best grappig. 

08 January 2014

Mark verander je voicemail

"Mark verander je voicemail!" Een paar maanden geleden controleerde ik mijn voicemails. Het eerste bericht was van iemand waarmee ik intensief samenwerk. Hij reageert elke keer vreemd op mijn paar stotters in de welkomsttekst van mijn voicemailbox. Deze tekst heb ik een paar keer vernieuwd, maar stotters blijven niet uit. Volgens mij zitten er 2 in. Maar wanneer mijn werkvriend deze tekst hoort dan werkt het op zijn lachspieren. De eerste geluiden die ik hoor bij het afluisteren van zijn berichten zijn: "Ha, ha, ha, ik vind het niets. Mark, verander die voicemail nu eens". Ik heb hem natuurlijk gevraagd wat hij daarmee bedoelde. Is de tekst niet goed? Klopt de info niet? Nee, hij moest lachen om de mijn stem en de stotters. Tja, wat moet je daar nu mee. Ik heb hem verteld dat dit voor een stotteraar heel erg moeilijk is. Je kunt natuurlijk iemand anders vragen, maar dat is ook niet echt persoonlijk. Dat zou ik echt niet willen. Dan blijft in mijn geval over, het zelf inspreken en een paar stotters voor lief nemen. Dat kan echt niet anders. Mijn werkvriend heeft dit geaccepteerd, maar moet echt nog elke keer lachen in het begin van zijn voiceberichten aan mij. Dat heeft een wat gek effect bij mij. Laatst betrapte ik me er zo maar op dat ik zijn inkomende oproep wegdrukte naar de voicemail, met de gedachte "dan went ie er wel aan". Door de herhaling!

Dezelfde werkvriend is nogal druk en verwacht van anderen dat ze hun teksten kort houden. Niet alleen in woorden, maar ook in tijd. Er zijn natuurlijk momenten waarop het bij mij een tijdje duurt. In het begin haakte hij dan gewoon in, met de woorden "Mark stop maar, daar heb ik geen tijd voor ... ". Echt al bij de eerste zinnen. Ik weet van mezelf dat ik wel eens wat uitvoerig kan zijn, maar dat kan de luisteraar niet al meteen na een paar zinnen en wat kleine stotters weten. Of je moet steeds vooringenomen luisteren. Ook hier bleek het bij hem te komen doordat hij niet wist hoe hij met mijn stotters om moest gaan. Dat vertelde hij na een tijdje zelf. Toen vertelde hij namelijk bij het begin van een gesprek dat hij zich had voorgenomen om me eerst steeds uit te laten praten. Dat doet hij nu consequent.

Ik zal niet vertellen wie de bewuste werkvriend is. Vooral omdat hij er zelf aan probeert te werken. Ik schrijf er hier over omdat je deze ervaringen als stotteraar nu eenmaal hebt. Ook bij vrienden. De reactie daarop is het meest van belang. Met opgeheven hoofd blijven doorgaan en uitleggen helpt dan het beste.

02 January 2014

Video over oplossing leesbeurt middelbare school


 
Zoals eerder uitgelegd ook een paar keer een video. Deze keer over de oplossing van leesbeurten op school. En de perfecte uitkomst hiervan.

Trotse Stotteraar ook op Facebook

Heb je een account op Facebook, dan kun je de Trotse Stotteraar ook daar volgen door de pagina te liken en berichten op je tijdlijn toe te laten. Het adres van de FB page vind je hier: http://facebook.com/trotsestotteraar

01 January 2014

Word je nooit gepest met je stotteren?

Deze vraag is me vaak gesteld. Door verschillende mensen. In verschillende fasen van mijn leven. Eén kort antwoord kan ik eigenlijk niet geven. Terugkijkend heb ik het gevoel dat ik er niet zo mee gepest ben. Dat ligt vast ook aan mijn weerbaarheid en mijn omgeving. Ik zal nog wel wat vaker terugkomen op dit thema.

Nu ga ik graag even terug naar de 4de klas middelbare school (1979). Dat jaar zijn er vier nieuwe jongens in de klas bijgekomen. Twee doen het vierde jaar over en 2 zijn instromers van de HAVO. Een van de jongens wil zijn plek in de voor hem nieuwe klas veroveren. Vooral bij de meiden in de klas. Daar heeft hij veel middelen voor gebruikt. Zo ook mijn stotteren. Vooral tijdens het computerpracticum praat hij me vaak na. Of hij vertelt leuke verhalen al stotterend aan anderen. Zo dat ik het net kan horen. Dit gaat zo 3 maanden door.

Zoiets is natuurlijk heel vervelend. Na 3 jaren zonder pesten binnen je klas, komt er ineens zo'n jongen die zijn superioriteit wil aantonen door het nastotteren en pesten van een stotteraar. Toch doet het me niet zoveel. Dat komt door het onuitgesproken gevoel van saamhorigheid binnen de klas. De bewuste jongen heeft niet door dat hij er niets mee bereikt. Het is niet zo dat klasgenoten het meteen voor me gaan opnemen, maar de pesterijen hebben geen effect.

In de herfst hebben we een vormingsweek. Onder leiding van een mevrouw moeten we met elkaar praten over allerlei maatschappelijke zaken. Ook relaties en seksuele voorlichting. De mevrouw wil daarnaast graag weten of er gepest wordt in de klas. Zo stelt ze op een onverwacht moment de vraag: Mark word je nooit gepest met je stotteren? De jongen zit een stukje verder in de kring. Mijn eerste reactie is, nee. Dat gevoel heb ik dan echt. Ik vertel over de saamhorigheid, het accepteren binnen de klas. Dat zoiets vanzelf is gegroeid. Als voorbeeld noem ik dat die acceptatie bij de nieuwelingen in de klas nog moet komen, maar dat dat zeker gaat lukken. De mevrouw vraagt natuurlijk door. Pesten zij je er dan wel mee.  Wie is het?  Ik vertel dat één van hen me wel eens nadoet, maar dat ik niet zal vertellen wie het is. Ik zeg wel dat hij dat zelf zou kunnen vertellen in deze groep. Wanneer hij dat wil. Ik weet niet of ik dit verwachtte, maar hij zegt het daarna dus echt zelf. Hierna praten we er met de groep nog over door. Dit is een echt keerpunt. Hierna heb ik van hem geen last meer gehad. Hij heeft zich ook niet gepakt gevoeld of zo. Sterker nog, hij en ik zijn geen hechte vrienden geworden, maar vanaf dat moment zijn we wel echte klasgenoten.
Achteraf denk ik wel dat hij toen eieren voor zijn geld heeft gekozen. Tijdens het gesprek heeft hij die saamhorigheid gevoeld en daarna heeft hij gemerkt dat de meiden in de klas mij erg steunden. Vooral bij de meiden wilde hij graag in een goed boekje komen. Accepteren en niet pesten van mij hoorden daarbij.

Dat ik dit zo heb opgelost, is vanzelf gebeurd. Ik heb er vooraf met niemand over gesproken. Het is niet met mij erbij voorbereid. De mevrouw zal wel wat hebben gehoord van de leraren. Ik zat in wat