24 January 2014

Een stotteraar is ook een klant en verdient respect


 
 
Als stotteraar maak je vaker mee dat mensen in de zakelijke dienstverlening, en zeker wanneer je ze moet bellen, niet weten hoe ze met de stotters om moeten gaan. Vaak wordt het ook respectloos. Bij mij is echt de telefoonlijn wel eens verbroken. En dat meteen aan het begin. Dus s.v.p. geen grapjes ;-)
Verder is de opkomst van de systemen die aan de hand van een door jou gesproken tekst bepalen hoe je telefonische vraag moet worden afgehandeld. Dat is voor normale sprekers natuurlijk veel makkelijker dan het aftoetsen van een keuzemenu. Maar als stotteraar baal jet toch erg wanneer er mechanisch wordt verteld "dat ze er geen soep van hebben kunnen koken." Ik hoop dat er snel programma's zijn die het wel kunnen of dat we na 1x keer toch gewoon een mens aan de lijn krijgen.
Luister maar eens naar mijn video.
Tot de volgende keer.
 
N.B. persoonlijk zou ik graag adviseren bij trainingen van telefonisten en balie/klantrelatie medewerkers. En we kunnen natuurlijk goed rollenspellen spelen.

22 January 2014

Mark laat mij nou uitpraten! vergadertip

Ja, dit omgekeerde verzoek krijg ik wel vaker van niet-stotteraars. Het is al minder dan vroeger, maar helemaal raak ik dat nooit kwijt. Ik beschrijf nu eerst de verklaring, dan de gevolgen en als laatste hoe ik er nu zelf mee omga.

Wanneer ik communiceer met anderen, ga ik erg mee in het verhaal. Ik zit er meteen in. Dan is het een kwestie van wachten totdat ik zelf iets wil vertellen. En dan komt het aan op "timing". Wanneer kun je wat zeggen, wat vragen? Je ziet of liever hoort ook vaker niet-stotteraars die hier onder elkaar moeite mee hebben. Wanneer je te snel reageert of midden in een verhaal, komt er snel een wat gespannen, discussie sfeertje. De meeste mensen willen dat natuurlijk niet. Ik ook niet, maar toch gebeurt het vaak ongewild. Mijn grootste stotteroorzaak is de timing, coördinatie van alles wat bij spreken komt kijken. Zo is mijn lijf onderhand een getrainde machine. Maar net voor een reactiemoment moet er zo veel gebeuren, dat het zien van de juiste reactiemomenten er wel eens bij inschiet. Met alle gevolgen van dien. De gesprekspartners zijn soms nog niet klaar met hun verhaal of ik zit te kort op hun laatste woorden.

Mensen die me wat beter kennen, voelen dit nu wel aan zonder dat extra uitleg nodig is. Gaat het ergens een keer te ver, dan leg ik het wel eens uit. Inmiddels 15 jaar geleden heeft het wel te vaak tot wrijving geleid in mijn toenmalige werk. Beide directeuren konden daar niet zo goed tegen. Ik geef ze geen ongelijk hoor. Het lijkt me ook erg irritant. De directeur waar ik het meest mee te maken heb gehad, begreep het uiteindelijk. Met hem heb ik veel en interessant samengewerkt. We konden het goed met elkaar vinden. Mensen om ons heen zaten nog wel met de aanvaringen uit het begin. Hij zei toen vaak waar anderen bij waren "Mark laat mij nou uitpraten". Veel mensen in het bedrijf hielden

21 January 2014

NSA video ontmoet stotteraars

 
Ik schreef in mijn vorige post dat het belangrijk is om te zien en te horen dat er meer stotteraars zijn. In je jeugdjaren besef je dat niet. Dan voel je je vaak echt alleen en anders. Toen ik op kamers ging wonen ging er letterlijk en figuurlijk een wereld op.
Tegenwoordig kun je via internet veel collega stotteraars zien. In Nederland valt het aantal online video's nog tegen. Daarom hier als voorbeeld een video van de National Stuttering Association uit Amerika.
Tip voor niet-stotteraars. Wil je oefenen in het aankijken van stotteraars en het onderdrukken van de hulpimpuls, kijk de video dan helemaal af. En dat mag je natuurlijk best herhalen. Het helpt in de communicatie.

19 January 2014

Niet meer schamen, gewoon stotteren en ervaringen delen




Vandaag mix ik deze inspirerende video met eigen ervaring. 
 
Zainab El Youssfi , een inspirerende 22 jarige psychologie studente uit Leiden heeft besloten om zich niet meer te schamen, maar gewoon lekker te stotteren. Ze zet zich ook in voor Demosthenes.
 
In mijn eigen tijd op de lagere en middelbare school had ik het gevoel dat ik als enige stotterde in mijn leefomgeving. De collega's die je ontmoet bij allerlei therapieën blijven namelijk buiten je beschermde leefomgeving. Je blijft je dus alleen voelen. Ik werd van therapie naar therapie gestuurd. Al deze therapieën hielpen niet. Op een dag vertelde ik mijn ouders dat ik daar mee wilde stoppen. Ik voelde me meer patiënt, zieke, dan kind, mens. Gelukkig mocht ik van mijn ouders stoppen. Dat is voor mij één van de belangrijkste momenten geweest. Een moment waar Zainab ook over spreekt. Je niet meer schamen, er zijn. Gewoon trots zijn. Andere dingen toelaten. Je bent niet alleen maar stotteraar.
Een ander belangrijk moment kwam toen ik op kamers woonde. Toen bleek dat ik echt niet de enige stotteraar was. Doordat je leefomgeving dan minder beschermd is en je wel moet, zie je meer. Je treft collega's en praat erover met elkaar als mens en niet als patiënt. Dat helpt evenveel als een dure therapie. Zo terugkijkend, heb ik dat praten met collega's gemist in mijn middelbare schooltijd.
 
Ik ken nu de Stottercafé's. Ik heb nog geen informatie gevonden over ontmoetingsmogelijkheden van stotteraars onder elkaar in de puberteit, middelbare schooltijd. Mogelijkheden buiten een therapie om? Wanneer je dit leest en die mogelijkheden wel kent, reageer dan gerust.

16 January 2014

Kinderwens en erfelijkheid, een innerlijke strijd!

 
Veel niet-stotteraars staan er waarschijnlijk niet zo bij stil. De innerlijke strijd die stotteraars voeren bij een kinderwens, door het stotteren. Niet bij allemaal, maar bij velen gebeurt dit wel. Zoiets deel je natuurlijk met je partner. Toch zullen er ook zijn die dat niet doen en de strijd vooral zelf voeren.

Eerst even mijn eigen ervaring. Bij mij is de kinderwens pas laat gekomen. Dat had niets te maken met mijn stotteren. Meer met de ontwikkeling in mijn werk en privé leven. Onze kinderwens kwam  14 jaar geleden. Vanaf dat moment werd mij vaak gevraagd, "ben je niet bang dat je kinderen het ook krijgen?" Daar was en ben ik dus niet bang voor. Mijn vrouw ook niet. Wij hadden zoiets van "ach dan hebben we ervaring en ik ben er ver mee gekomen".
Dat neemt allemaal niet weg, dat het toch wel een onderwerp is waar je over nadenkt. Bij ons niet in de sfeer van wel of geen kinderen, maar meer van hoe zal het allemaal praktisch gaan wanneer ze er zijn. Voorlezen? We kennen gezinnen waar ouders en kinderen stotteren. Dus het kan. Bij mij hebben dit soort gedachten me wel eens afgeleid van andere wezenlijke zaken rond kinderwens en zwangerschap. Gelukkig niet teveel. Ik heb volledige mee genoten van alle ups and downs. Dat is veel belangrijker.

De oplettende lezer heeft het misschien al door. We zijn erg dankbaar, want hier lopen inmiddels 2 dochters rond, van 13 en 10. En we zijn beretrots op ze. Ze stotteren niet. Schrijf ik hier nu pas over omdat mijn dochters niet stotteren? Nee. Mocht er nog iets gebeuren op dit terrein, dan zien we wel. Ik schrijf erover omdat mij 14 jaar geleden tijdens een cursus "Samen bevallen" die vraag werd gesteld "of ik er niet bang voor was dat stotteren erfelijk is." Toen antwoordde ik volmondig nee. Ik was er niet bang voor en de wetenschap had er toen nog geen aanwijzingen voor gevonden.

Sinds een paar jaar zijn die er dus wel. Dat heeft het nieuws ook gehaald. Voor mij zou die informatie weinig hebben uitgemaakt. Maar anderen kunnen erdoor gaan aarzelen. Iedereen moet dat zelf

14 January 2014

Niets voorlezen bij een begrafenis?

Ongeveer zes jaar geleden stierf mijn moeder. Als familie wil je dan de mooist mogelijke begrafenis organiseren. En natuurlijk graag zo persoonlijk mogelijk. Dat is ook allemaal gelukt. Toch gebeurde er nog wat vervelends rondom mijn stotteren. Ik vraag me nog altijd af waarom? Van een geestelijk begeleider verwacht je toch echt wel iets anders.

De geestelijke begeleider is in dit geval de deken. Vanuit zijn kerk wil mijn moeder begraven worden. In de voorbereiding spreek ik samen met mijn vader de wensen door met de deken. Natuurlijk stotter ik bij dit gesprek een paar keer. Dat doe ik nu eenmaal, stress of geen stress. Na een paar meer zakelijke afspraken, vertel ik dat ik wat wil voorlezen in de kerk tijdens de mis. Een bijzonder gedicht. Mijn moeder heeft dit gedicht samen met mijn zus uitgezocht. De deken verslikt zich bijna in de koffie. Hij vertelt daarna uitgebreid over de extra stress bij een begrafenis. Voor al die mensen. Hij zegt een hele tijd niet letterlijk dat hij het voor een stotteraar geen goed idee vindt. Hij draait eromheen. Aan het eind vraagt hij of mijn zussen niet iets willen voorlezen. Dan grijpt mijn vader in. "Dat is besproken en zij willen dat niet. Wij vinden dat mijn zoon dit moet doen. Dat kan hij ook heel goed." Zo, die zit. Daarna vraagt de deken wel om de tekst op tijd te krijgen. Hij zal zich dan voorbereiden. Voor het geval hij moet "helpen". Tussendoor zegt hij nog, dat hij ons wel gewaarschuwd heeft.

Ik word er nu nog best een beetje boos over. Wat bezielt zo'n man. Waarschuwen? Waarvoor dan?Denkt hij hiermee te helpen?

Tijdens het voorbereidende gesprek met de deken groeit bij mij mijn vertrouwen in mijn stem. Het gaat me gewoon lukken. Stiekem denk ik ook dat het komt zoals het komt. Het hoort er allemaal bij. En het hoort dan bij ons. De deken moet het dan maar uitzitten. Hij heeft weinig andere keuze. Even weggaan?

Op het moment zelf gaat het zoals verwacht goed. Er is maar een woord dat ... . Het voelt goed. Ze heeft het vast gehoord.

Tijdens de koffietafel spreek ik veel mensen. Veel willen ook even praten over mijn stotteren. Ze kennen me al lang als stotteraar. Ze zijn allemaal lovend over het gedicht en de voordracht. Ze zien zichzelf dat niet zo snel doen. Veel te spannend en te emotioneel. Je moet het durven en kunnen. En dààr gaat het in dit soort momenten om.

13 January 2014

David Stevens verbeeldt de blokkade

 
 
Voor iedereen die zich wel eens afvraagt welke gevoelens er bij stotteraars door het hoofd gaan, wanneer er een blokkade ontstaat, een stotter plaatsvindt. David Stevens verbeeldt dit met beelden in een video. Voor een kunstproject. Als stotteraar. Bijzonder hoor. Het geeft de toehoorders een duidelijk beeld. 
Zelf denk ik dan wel eens "Je weet toch hoe je het nu kunt stoppen en waarom doe je het dan niet?" En dan lach ik, voor andere zichtbaar, als het ware smalend naar mezelf.

10 January 2014

Het hardloopwoordzondernopheteinde

Eigenlijk moet ik in de titeltekst streepjes zetten. Anders leest het wat moeilijk. Er staat dus het-hardloop-woord-zonder-n-op-het-einde. Door mijn stotteren spel ik zo vaak mijn achternaam. Een van de moeilijkste klanken voor mij is namelijk de R. En laat daar nu net mijn achternaam mee beginnen. Zeker aan de telefoon komt dat er vaak moeilijker uit. Wanneer het er wel goed uitkomt, horen ze aan de andere kant een N teveel. Gaat het om een inschrijving, dan verschijn ik dus als Rennen op de lijst. Dat is echt een andere achternaam.
Zo startte ik ooit met deze aparte spellingmanier. Het is min of meer een automatisme geworden. De meeste mensen begrijpen het meteen in combinatie met wat ze horen. Toch gebeurde er een keer iets heel vreemds. Ik belde om een aanvraag te doen. De ontvanger herhaalde na mijn bijzondere uitleg mijn naam. Het bleek geen grapje te zijn want toen ik het corrigeerde kreeg ik heel veel welgemeende excuses. Hij zei: "dus uw achternaam is Hethardloopwoordzondernopheteinde".

Het is ook best grappig. 

08 January 2014

Mark verander je voicemail

"Mark verander je voicemail!" Een paar maanden geleden controleerde ik mijn voicemails. Het eerste bericht was van iemand waarmee ik intensief samenwerk. Hij reageert elke keer vreemd op mijn paar stotters in de welkomsttekst van mijn voicemailbox. Deze tekst heb ik een paar keer vernieuwd, maar stotters blijven niet uit. Volgens mij zitten er 2 in. Maar wanneer mijn werkvriend deze tekst hoort dan werkt het op zijn lachspieren. De eerste geluiden die ik hoor bij het afluisteren van zijn berichten zijn: "Ha, ha, ha, ik vind het niets. Mark, verander die voicemail nu eens". Ik heb hem natuurlijk gevraagd wat hij daarmee bedoelde. Is de tekst niet goed? Klopt de info niet? Nee, hij moest lachen om de mijn stem en de stotters. Tja, wat moet je daar nu mee. Ik heb hem verteld dat dit voor een stotteraar heel erg moeilijk is. Je kunt natuurlijk iemand anders vragen, maar dat is ook niet echt persoonlijk. Dat zou ik echt niet willen. Dan blijft in mijn geval over, het zelf inspreken en een paar stotters voor lief nemen. Dat kan echt niet anders. Mijn werkvriend heeft dit geaccepteerd, maar moet echt nog elke keer lachen in het begin van zijn voiceberichten aan mij. Dat heeft een wat gek effect bij mij. Laatst betrapte ik me er zo maar op dat ik zijn inkomende oproep wegdrukte naar de voicemail, met de gedachte "dan went ie er wel aan". Door de herhaling!

Dezelfde werkvriend is nogal druk en verwacht van anderen dat ze hun teksten kort houden. Niet alleen in woorden, maar ook in tijd. Er zijn natuurlijk momenten waarop het bij mij een tijdje duurt. In het begin haakte hij dan gewoon in, met de woorden "Mark stop maar, daar heb ik geen tijd voor ... ". Echt al bij de eerste zinnen. Ik weet van mezelf dat ik wel eens wat uitvoerig kan zijn, maar dat kan de luisteraar niet al meteen na een paar zinnen en wat kleine stotters weten. Of je moet steeds vooringenomen luisteren. Ook hier bleek het bij hem te komen doordat hij niet wist hoe hij met mijn stotters om moest gaan. Dat vertelde hij na een tijdje zelf. Toen vertelde hij namelijk bij het begin van een gesprek dat hij zich had voorgenomen om me eerst steeds uit te laten praten. Dat doet hij nu consequent.

Ik zal niet vertellen wie de bewuste werkvriend is. Vooral omdat hij er zelf aan probeert te werken. Ik schrijf er hier over omdat je deze ervaringen als stotteraar nu eenmaal hebt. Ook bij vrienden. De reactie daarop is het meest van belang. Met opgeheven hoofd blijven doorgaan en uitleggen helpt dan het beste.

02 January 2014

Video over oplossing leesbeurt middelbare school


 
Zoals eerder uitgelegd ook een paar keer een video. Deze keer over de oplossing van leesbeurten op school. En de perfecte uitkomst hiervan.

Trotse Stotteraar ook op Facebook

Heb je een account op Facebook, dan kun je de Trotse Stotteraar ook daar volgen door de pagina te liken en berichten op je tijdlijn toe te laten. Het adres van de FB page vind je hier: http://facebook.com/trotsestotteraar

01 January 2014

Word je nooit gepest met je stotteren?

Deze vraag is me vaak gesteld. Door verschillende mensen. In verschillende fasen van mijn leven. Eén kort antwoord kan ik eigenlijk niet geven. Terugkijkend heb ik het gevoel dat ik er niet zo mee gepest ben. Dat ligt vast ook aan mijn weerbaarheid en mijn omgeving. Ik zal nog wel wat vaker terugkomen op dit thema.

Nu ga ik graag even terug naar de 4de klas middelbare school (1979). Dat jaar zijn er vier nieuwe jongens in de klas bijgekomen. Twee doen het vierde jaar over en 2 zijn instromers van de HAVO. Een van de jongens wil zijn plek in de voor hem nieuwe klas veroveren. Vooral bij de meiden in de klas. Daar heeft hij veel middelen voor gebruikt. Zo ook mijn stotteren. Vooral tijdens het computerpracticum praat hij me vaak na. Of hij vertelt leuke verhalen al stotterend aan anderen. Zo dat ik het net kan horen. Dit gaat zo 3 maanden door.

Zoiets is natuurlijk heel vervelend. Na 3 jaren zonder pesten binnen je klas, komt er ineens zo'n jongen die zijn superioriteit wil aantonen door het nastotteren en pesten van een stotteraar. Toch doet het me niet zoveel. Dat komt door het onuitgesproken gevoel van saamhorigheid binnen de klas. De bewuste jongen heeft niet door dat hij er niets mee bereikt. Het is niet zo dat klasgenoten het meteen voor me gaan opnemen, maar de pesterijen hebben geen effect.

In de herfst hebben we een vormingsweek. Onder leiding van een mevrouw moeten we met elkaar praten over allerlei maatschappelijke zaken. Ook relaties en seksuele voorlichting. De mevrouw wil daarnaast graag weten of er gepest wordt in de klas. Zo stelt ze op een onverwacht moment de vraag: Mark word je nooit gepest met je stotteren? De jongen zit een stukje verder in de kring. Mijn eerste reactie is, nee. Dat gevoel heb ik dan echt. Ik vertel over de saamhorigheid, het accepteren binnen de klas. Dat zoiets vanzelf is gegroeid. Als voorbeeld noem ik dat die acceptatie bij de nieuwelingen in de klas nog moet komen, maar dat dat zeker gaat lukken. De mevrouw vraagt natuurlijk door. Pesten zij je er dan wel mee.  Wie is het?  Ik vertel dat één van hen me wel eens nadoet, maar dat ik niet zal vertellen wie het is. Ik zeg wel dat hij dat zelf zou kunnen vertellen in deze groep. Wanneer hij dat wil. Ik weet niet of ik dit verwachtte, maar hij zegt het daarna dus echt zelf. Hierna praten we er met de groep nog over door. Dit is een echt keerpunt. Hierna heb ik van hem geen last meer gehad. Hij heeft zich ook niet gepakt gevoeld of zo. Sterker nog, hij en ik zijn geen hechte vrienden geworden, maar vanaf dat moment zijn we wel echte klasgenoten.
Achteraf denk ik wel dat hij toen eieren voor zijn geld heeft gekozen. Tijdens het gesprek heeft hij die saamhorigheid gevoeld en daarna heeft hij gemerkt dat de meiden in de klas mij erg steunden. Vooral bij de meiden wilde hij graag in een goed boekje komen. Accepteren en niet pesten van mij hoorden daarbij.

Dat ik dit zo heb opgelost, is vanzelf gebeurd. Ik heb er vooraf met niemand over gesproken. Het is niet met mij erbij voorbereid. De mevrouw zal wel wat hebben gehoord van de leraren. Ik zat in wat