22 May 2014

Het doet pijn!


Het doet pijn! Vanavond gebeurde er iets waardoor ik ineens besefte dat mijn stotteren en de reacties daarop me pijn doen. Het bracht mijn gedachten terug naar een reactie van mijn zus op mijn eerdere posts. Ze had gehuild toen ze me op een filmpje hoorde vertellen over mijn leesbeurten op school. Dat ik de hele dag, soms langer, opzag tegen de leesles aan het einde van de dag. Hierdoor begreep ze hoe zwaar het voor mij moet zijn geweest om in die puberjaren te moeten leven met de gevolgen van stotteren. Ik vertelde haar nu dat het niet zo zwaar was en dat ik er mee had leren omgaan.
Vanavond besef ik dat ik geschrokken ben van haar reactie nu. Dat ik er daarom ook een tijdje niet over schrijf. Ik had haar reactie niet verwacht. Ik ben erover gaan schrijven om mijn ervaringen te delen en schrik er dan van wanneer het zo veel met iemand doet. Natuurlijk had ik het kunnen verwachten en me er beter op moeten voorbereiden. Wie open is over dit soort zaken moet ook kunnen ontvangen. Allemaal waar.
De reactie van mijn zus heeft mijn eigen pijn vorm gegeven. Ik stotter mild en heb er mee leren omgaan. Ik kan redelijk tot goed communiceren. En praten is mijn lust en mijn leven. Maar het doet echt pijn wanneer dat door het stotteren even niet zo lukt. Ik denk steeds dat mijn omgeving nu onderhand wel ervaren is. Veel mensen zeggen dat het ze als het ware niet meer opvalt. Dat voelt veilig. En dat is fijn en het helpt. Daar ben ik ook dankbaar voor. 
In deze omgeving doet een incident dan extra pijn. Door de schrik. Je verwacht het niet meer. Vandaag vulde in die veilige omgeving iemand me aan op mijn stotter. Dat is me in geen jaren meer gebeurd. Het is ook het eerste advies om dat bij stotteraars liever niet te doen. Kijk, ik begrijp ook wel dat het soms vervelend is  om naar stotters te moeten luisteren. Maar neem even de moeite. Het is in ieder geval vervelender voor een stotteraar zelf. En we doen zo ons best. Er zijn zat manieren om dan even de spanning als luisteraar weg te denken en niet zoals een ander vanavond het aanvullen te rechtvaardigen door de te hoge spanning die mijn stotter bij hem creëerde. "Het was nodig", die opmerking maakte me even machteloos en maakte het nog pijnlijker.

De pijn van dit soort gebeurtenissen maakt mij erg assertief. Het gebeurt automatisch. Ik ga fel in de aanval en dat vinden anderen dan weer niet fatsoenlijk. Jammer dan. Maar veel andere stotteraars kruipen door dit soort ervaringen nog verder in de schulp. Dat verdient niemand. En voor de medemensen die denken dat we er maar vanaf moeten zien te komen een praktisch bericht. Velen van ons zijn daar actief mee bezig of bezig geweest. Voor een deel van ons helpt dat, maar een ander deel zal er nooit vanaf komen. Zij moeten gehoord worden, kunnen blijven praten. In hun schulp worden stotteraars te eenzaam, gaan ze minder praten en wordt een neerwaartse spiraal versterkt.