12 July 2014

Reflexologie, therapie en praten over


Afgelopen week was best bijzonder. 
Halverwege praatte ik nog even na over een eerdere blog over "Het doet pijn...". Op verzoek van de aanwezigen bij het incident. Dit napraten was best moeilijk, maar ook heel goed.
De dag daarna behandelde iemand mijn voeten. Ik heb momenteel weer wratten. Eerder spraken we daar over mijn stotterloze 2 jaar aan het einde van mijn middelbare school. Ze vroeg me nu ineens, uit nieuwsgierigheid, of ik toen wratten had. Ze verwachtte zelf van niet. Mijn antwoord was terleurstellend: toen had ik ze ook. Daarna legde ze me wat zaken uit over voetreflexologie. In de dikke teen van mijn rechtervoet zag ze wat aandachtspunten bij communicatie, dat kan volgens haar ook met gevolgen stotteren te maken hebben. Ik gun iedereen zijn eigen uitleg, maar dit brengt me nu natuurlijk niet verder.
We spraken tussendoor nog over therapieën en mijn tijd waarin ik me meer patiënt dan mens voelde. Een neef van haar deed nu een therapie en had terugval. Dan kreeg hij bestraffend te horen dat dat komt omdat hij zijn oefeningen niet gedaan had. Dus weer een patiënt.
Ik las tussendoor dat iemand in België haar praktijk in gaat richten op het samen ontdekken van talenten bij stotteraars om die dan samen uit te bouwen en zo zelfvertrouwen te kweken. Heerlijk. Dat ga ik volgen en misschien zelf ook doen voor anderen in mijn regio.
En afsluitend belde vandaag een jongen omdat hij nog nooit met een stotteraar gesproken heeft. Ik legde hem uit dat dat niet echt de bedoeling was. Bij navraag vertelde hij dat er een stotteraar in zijn klas zit. Voor zijn gevoel had ie daar nog nooit mee gepraat. Ik heb natuurlijk aangemoedigd om dat vooral wel te  doen en afgesproken om vragen daarover per mail aan me te stellen.