28 August 2014

Stotteren en uitgaan


Als puber vond ik het best spannend. De tijd waarin je verlangde naar het "mogen uitgaan". Het betekende een nieuwe vrijheid. Tot op dat moment had ik ergens nog niet zo bij stil gestaan. Noem het kinderlijke onbevangenheid. Tijdens disco's op school en bij de sportclub had ik het niet gemerkt. Waarschijnlijk praat je daar niet zo veel in de buurt van muziek. Dan zoek je een ander plekje op. Maar bij mijn eerste uitgaansavond, in een café en met mijn beste vrienden, stotterde ik veel vaker dan bijvoorbeeld op bezoek bij mijn vrienden thuis. Het viel hen ook op. Als vanzelf ontstond er toen een soort patroon. We mixten de uitgaansweekenden met film/muziekavonden thuis. Dat was natuurlijk niet alleen zo afgesproken omdat ik dan beter kon praten. Het was misschien vooral gezelliger en zeker goedkoper. Ik vond het prima zo.

Toen ik in Nijmegen op kamers ging wonen en zeker in de eerste studiejaren, begon het als het ware weer opnieuw. Nieuwe vriendenkring opbouwen. Dat ging vrij snel. Maar als student hoort uitgaan er natuurlijk bij. In de eerste jaren woonden we niet op zo'n manier dat je makkelijk thuis kon afspreken. Met het groeien van de kamers gebeurde dat wel. Ook gingen we steeds meer uit eten. Daar voelde ik me veel prettiger bij.

Al die tijd had ik geen verklaring voor het heftiger stotteren in omgevingen met meer onverwacht lawaai. De stroming die vindt dat je helemaal van stotteren af kunt komen en dat het vooral "tussen de oren" zit, zal talrijke verklaringen hebben en oplossingen voorstellen. Ik vond de verklaring in het universiteitsblad. Daarin stond een artikel over een onderzoek naar het oppikken van je eigen geluid direct uit de lucht (zoals anderen het horen) en het ontvangen van geluidstrillingen via botten/spieren in je hoofd. Dat moet in ideale omstandigheden tegelijk aankomen. Bepaalde stotters worden door het niet tegelijk ontvangen veroorzaakt. Is er veel en vooral onverwacht lawaai, dan loopt dit vaker spaak.

Ik weet niet hoe het onderzoek verder heeft uitgepakt. Mijn stotters zijn een timingprobleem. Dit geluid, lawaai, maakt de timing complexer, dus de kans op stotters groter. Nu heb ik een verklaring en mijn eigen ervaring, die deze theorie min of meer bewijst. Ik schrijf dit vooral om wat meer begrip te vragen voor stotteraar die bijvoorbeeld niet zo graag mee uitgaan naar café's. Misschien zijn er alternatieven. Vraag het gewoon. En stotteraars kunnen dit soort zaken gewoon vertellen. Zeker aan vrienden.

P.S. Weetjes

1. Het verhaal over geluid van buiten en trillingen via je hoofd is door iets anders nog interessant. Dat maakt ook dat anderen je stem anders horen. Alleen via de lucht. Iedereen die zijn of haar eigen stem terughoort op band, op een filmpje, zegt "klink ik zo?"
2. Timing en geluid, kan in holle (echo) ruimtes het effect hebben dat er meer stotters komen, terwijl het eigenlijk stil is. Zelf heb ik dat onlangs ervaren in een exporuimte waar ik supoostte en een klant iets vertelde.

13 August 2014

Bedrijfshulpverlening en stotteren


Bedrijfshulpverlening en stotteren gaat niet over hulpverlening aan stotteraars, maar over hulpverlening door stotteraars. Om precies te zijn over verplichting van bedrijven om bedrijfshulpverleners te hebben die kunnen zorgen voor EHBO, lichte brandbestrijding en evacuatie, de BHV-er dus.

Tien jaar geleden vroeg mijn bedrijf wie BHV-er wilde worden. Samen met een zestal collega's meldde ik me aan. Een paar weken daarna gingen we op cursus. Pas bij de cursus stelde ik mezelf de vraag "hoe mijn stem het zou houden onder druk en of het de communicatie met andere BHV-ers en professionals niet zou beïnvloeden." We bespraken het ook in de groep en met de docent. De conclusies. Veel bedrijven zijn blij met iedereen die deze verantwoordelijke taak op zich wil nemen. Zolang de stotteraar open en actief communiceert zonder dicht te slaan of te blijven hangen, is het niet bezwaarlijk. Het blijft een persoonlijke afweging, maar ik was overtuigd. Ik kon zonder bezwaar verder. Ik heb de cursus met goed gevolg afgelegd.

Toch was er tijdens de cursus nog wel een moeilijk moment. Bij de portofoonoefening moest ik naar buiten om een melding van een collega te ontvangen en die te herhalen. Je moet dan herhalen, samenvatten wat de collega meldt en dat kort opschrijven. Natuurlijk ook af en toe doorvragen. Buiten stond ik peentjes te zweten, maar natuurlijk weer voor niets. Het ging hartstikke goed.

Later bij een herhalingscursus bleken traumatische gevoelens meer invloed te hebben op mijn zijn van BHV-er. Ik haakte af na het overlijden van mijn moeder. Zij was niet de eerste gestorvene die ik had gezien, maar toch kreeg ik na haar sterven aarzelingen bij de reanimatieoefeningen. We hebben dat in de groep en met de docent besproken, maar het bleef.