18 November 2014

Stotteren: een verhaal over ouderliefde, schrik, patiënt voelen en mogelijkheden, mijn #djv podium verhaal





Het is even stil geweest met blogs. Dat had een reden. In september stond ik op het podium van Deel je verhaal een van mijn verhalen over stotteren te vertellen. Dat is voor een stotteraar best apart. Van elk Deel je verhaal op het podium worden filmpjes gemaakt. Op die avond is niet alles opgenomen. Er wordt nog aan gewerkt, zodat er per verhaal toch een mooie impressie op video komt. Die van mij houden jullie dus nog even te goed. Hieronder de tekst van mijn Deel je verhaal. Nog even: ik vond het leuk om te doen, de zaal was geboeid er werd gelachen. Voor herhaling vatbaar. Ook op andere podia. Interesse, neem contact op.


Mijn Deel je verhaal op het podium:


"Een verhaal over ouderliefde, schrik, patiënt voelen en mogelijkheden. Over gevoelens en mijn manier van omgaan met mijn stotters. Geen theorie. Wel vanuit ervaring dat stotteren vaak niet overgaat, ondanks beloften, en dat kracht de beste aanpak is.

Ooit viel ik met stoeltje en al op de grond, vanaf de bagagedrager van de fiets van mijn moeder. Het was net voor de kleuterschool. Gevolg: schedelbasisfractuur en ziekenhuisopname. De eerste keer weg van thuis zonder ouders. Bij een van de bezoeken werd aan mijn moeder gevraagd of ik altijd al stotterde. Nee dus. Vanaf toen wel. Tot aan haar sterfbed heeft mijn moeder gedacht dat het haar schuld was. Ze zei daar Sorry.

Ik heb dat nooit zo gevoeld, als kind niet en nu niet. Het hoeft ook niet, want het heeft volgens alle deskundigen die daarna door mijn ouders zijn geraadpleegd niets te maken met die val. Ooit vond ik op zolder een brief waarin een professor  dat ook zo schreef. Hij adviseerde ook rust rond het feit dat ik stotterde, rust zou helpen. Geen spanning opbouwen. Dan zou het later minder kunnen worden. Die brief vond ik aan het einde van de middelbare school.

Die rust heb ik niet ervaren. Vooral door alle therapieën en alternatieve genezers. Ik werkte de een na de andere therapie af. Ik ben de tel kwijt. En even voor de diehard denkers dat stotteren erdoor kan verdwijnen: Ja, therapieën helpen, ze maken dingen makkelijker, maar het aantal "geneesgevallen" is niet zo groot als de therapiegoeroes beweren. Dat verkoopt niet zo goed. Eerlijkheid is beter.

Ouders zijn natuurlijk kwetsbaar. Je kind raakt toch beschadigd, hoe gaat dat later. Ze zeggen toch dat die therapie helpt?
Mijn ouders, en ik ook, raakten als het ware therapieverslaafd. Als kind ga je erin mee. Je ouders hebben het beste met je voor. Als kind denk je ook, na de therapie kan ik weer normaal praten. Je gaat ook naar de dokter om beter te worden, toch?

Halverwege de middelbare school had ik er zelf genoeg van. Ik stotterde nog steeds en voelde me thuis meer patiënt. Toen heb ik er nog een tijd tegenaan gehikt; hoe vertel ik dat ik geen therapie meer wil?

Op de terugweg van een therapiesessie vertelde ik het mijn moeder: mam, ik wil geen therapieën meer. Ik voel me meer patiënt dan kind.
Haar antwoord was even kort als onverwacht: Dat vind ik prima en ik denk pappa ook. Bij thuiskomst klopte dat laatste.

Toen volgde 20 jaar zonder therapie. Bevrijding. Ik bleef stotteren. Op 2 periodes stottervrij zijn na. Ja, stottervrij. 1x 2 jaar. Een spannende tijd: eind middelbare school. En 1 half jaar, tijdens mijn onderzoek, studie in Azië.

Ik heb er eigenlijk zelf mee leren leven. Geen trucjes van anderen aangeleerd. Wel eigen trucs bedacht. Tuurlijk. Dat doen we toch allemaal. We hebben allemaal ons eigen ideaalbeeld.